Giannis Kafatos

τώρα τι να σου πω! πώς μού 'ρθε το χάος στο μυαλό! Ε; Έλα μου ντε!
Καλοφόρετο

Tweet

σπιτσλες μπροστά στην ανείπωτη μαλακία
σπιτσλες μπροστά στην ανυπέρβλητη βλακεία
σπιτσλες έμπροσθεν της καρατζαφυρερικής λογικής
σπιτσλες κοιτώντας τους λογαριασμούς
σπιτσλες κοιτώντας το μέλλον
σπιτσλες επιτρέπεται, το Ξεχνάν είναι πράξη  αυνάν!

Μην ξεχνάμε ονόματα, πράξεις, απραξίες. Τίποτα δεν έγινε μόνο του. Κάποιοι τα έκαναν. Μην τους ξεχάσουμε!

Πάει?

σπίτσλες σπίτσλες αλλά όχι γυμνοί! να το σκουτί

Tweet

Σαν σήμερα το 1990 εργαζόμουν στον Αντ1. Ρεπόρτερ. Καθόμουν με τους συναδέλφους μου γύρω από ενα μεγάλο γραφείο που το λέγαμε "ταβλα" και όταν ήμασταν χαλαροί κάναμε πλάκες, κουτσομπολεύαμε, φλερτάραμε, πλακωνόμασταν και γενικώς περνούσαμε την ώρα μας. Εκεί στην τάβλα κάποιος πήγε στα φαξ να δει τα τηλεγραφήματα από τα πρακτορεία.
Τότε δεν είχαμε ακόμη ίντερνετ και τα ξένα πρακτορεία έστελαναν τα τηλεγραφήματά τους τα οποιά τυπώνονταν σε ειδικά μηχανήματα σε ρολλά χαρτί πενταπλό όπου κάθε φύλλο είχε άλλο χρώμα.
Ο κλητήρας έκοβε κάθε τόσο ένα μεγάλο κομμάτι χαρτί κι ο συνάδελφος του εξωτερικού δελτίου, ή κάποιος από μας με έναν χάρακα για οδηγό κοβαμε το μεγάλο κομμάτι ανα είδηση.
Βαρετή αλλά πολύ υπεύθυνη δουλειά γιατί μπορεί μέσα στο χαμό μια είδηση να … κοβόταν. Απλώς και μόνο επειδή ο χάρακας μπήκε στραβά, ή δεν κάθησε σωστά και τέλος πάντων όταν έχεις από εκομμάτι 5 μέτρων 5πλο χαρτί να κόψεις πολλές μικρές ή μεγάλες ειδησούλες, σε μέγεθος χαρτιού εννοώ ε, ένα λάθος μπορεί να γίνει. Πάντα κάποιος βαριόταν να κάνει αυτή τη δουλειά.
Δε θυμάμαι ποιος έκοψε εκείνη τη μέρα το χαρτί.
Θυμάμαι όμως πολύ καλά ότι μόλις μας διάβασε την είδηση παγώσαμε. Νομίζω ότι βούρκωσα αλλά το μάζεψα γιατί δεν ήταν και πολύ σικ ένας ρεπόρτερ να κλάψει για μια είδηση θανάτου. Μετα από πολλά χρόνια όταν πέθανε η Μελίνα αποενοχοποιήθηκε και το κλάμμα στους ρεπόρτερ, που τελικά ειναι και άνθρωποι ε!

Αμέσως ειδοποιήσαμε το αρχείο της τηλεόρασης, τον μουσικό επιμελητή του ραδιοφώνου , μετά αρχισαν τα τηλεγραφήματα με το βιογραφικό, τις λεπτομέρειες, κλπ κλπ.

Είπαμε εκείνη την εποχή ακόμη και τα "γρηγορα" δεν ήταν στο φτερό όπως σήμερα που με ένα googlaρισμα και ένα yourub-ο-ψάξιμο έχεις τα πάντα μπροστά στα μάτια και τ' αυτιά σου

Όπως και η μουσική. Και τότε ήταν προς κατανάλωση αλλά σήμερα είναι τόσο εύκολα προσβάσιμη που περνάει και χάνεται … αλλά αυτό είναι άλλο θέμα κουβέντας, την κάνουμε μιαν άλλη φορά!

Παγκόσμια Έκθεση Αφίσας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

 
Στο πλαίσιο του εορτασμού των 50 χρόνων από την ίδρυση της Διεθνούς Αμνηστίας, το ελληνικό τμήμα της οργάνωσης εγκαινιάζει στην Ελλάδα την Παγκόσμια Έκθεση Αφίσας για τα ανθρώπινα δικαιώματα ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ! 50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΦΙΣΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΑΜΝΗΣΤΙΑ, την Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011, ώρα 20:30, στην «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων (Αίθουσα «Κωστής Παλαμάς», Πειραιώς 100, Γκάζι).
 
Πενήντα αφίσες από όλον τον κόσμο, από την Ελλάδα μέχρι τις ΗΠΑ, και από τη Γαλλία μέχρι την Ιαπωνία, αντανακλούν την πολυδιάστατη δράση της οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, από το 1961 μέχρι τις μέρες μας. Πλειάδα καλλιτεχνών, από τον Πικάσο μέχρι τον Μποτέρο, και από τον Μιρό μέχρι την Annie Leibovitz, δημιουργοί του χώρου της διαφήμισης, γελοιογράφοι, φωτορεπόρτερ, αλλά και ανώνυμοι δημιουργοί, επί 50 χρόνια επιστρατεύουν το ταλέντο τους, προκειμένου να απεικονίσουν ό,τι πιο κοινωνικό ή αντικοινωνικό υπάρχει στην ανθρώπινη ύπαρξη. Ακολουθώντας ο κάθε ένας τη δική του δημιουργική διαδρομή, οι καλλιτέχνες στέλνουν το δικό τους μήνυμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα: για την ελευθερία της έκφρασης και τους κρατούμενους συνείδησης· για την κατάργηση των βασανιστηρίων· για τον τερματισμό της βίας κατά των γυναικών· για να δοθεί φωνή στους φτωχούς του κόσμου, ώστε να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.
 
Οι επισκέπτες της έκθεσης θα έχουν την ευκαιρία να δουν, αλλά και να λάβουν μέρος σε αυτό που συμβαίνει όταν η Τέχνη συναντά τον Ακτιβισμό για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.
 
Η έκθεση διοργανώνεται παράλληλα σε διάφορες χώρες του κόσμου, από αντίστοιχα τμήματα της Διεθνούς Αμνηστίας. Μέχρι τον Μάιο του 2012, θα έχει διοργανωθεί σε συνολικά 33 χώρες, όπως η Αυστραλία, το Βέλγιο, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι ΗΠΑ, η Ολλανδία, οι Φιλιππίνες, η Φινλανδία, η Χιλή. Έχει ήδη διοργανωθεί στην Ολλανδία και στην Ταϊλάνδη.
 
Είσοδος ελεύθερη.
Εγκαίνια: Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου, 2011, ώρα: 20:30
 
Διάρκεια έκθεσης: 24 Νοεμβρίου – 4 Δεκεμβρίου 2011. Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα – Παρασκευή: 18:00 – 21:00, Σάββατο: 16:00 – 21:00, Κυριακή: 12:00 – 15:00

Tweet

Τη Δευτέρα 21 Νοεµβρίου 2011 στις 6:30 µ.µ., στο 104 Κέντρο Λόγου & 

Τέχνης των Εκδόσεων Καστανιώτη, η Ευγενία Φακίνου µας ταξιδεύει νοερά

στη Λατινική Αµερική µε το νέο της βιβλίο Το τρένο των νεφών.

Η συγγραφέας µάς ξεναγεί στη λατινοαµερικάνικη ήπειρο, αλλά και στη

λατινοαµερικάνικη λογοτεχνία – το «τρένο των νεφών» είναι υπαρκτός

σιδηρόδροµος που ταξιδεύει στην οροσειρά των Άνδεων. Ο ήρωας του

µυθιστόρηµατος ακολουθεί αυτή τη διαδροµή και ζει τη δική του οδύσσεια, 

αναζητώντας τον πατέρα του, σε αυτό το τρένο-φάντασµα που «όταν

φεύγει από το σταθµό, βγαίνει από τις ράγες του, χώνεται στα νέφη και

χάνεται». Ένα ταξίδι από τη ζωή έως το θάνατο, µε ατµοµηχανή το όνειρο.

Για το βιβλίο θα µιλήσουν οι: 

Μαρία Δαµηλάκου, λέκτορας Ιστορίας στο Ιόνιο Πανεπιστήµιο, Σεραφείµ Φυντανίδης, δηµοσιογράφος, Ανταίος Χρυσοστοµίδης, διευθυντής της σειράς της ξένης λογοτεχνίας των Εκδόσεων Καστανιώτη. 

Αποσπάσµατα από το βιβλίο θα διαβάσουν οι ηθοποιοί: 

Αλεξάνδρα Αϊδίνη και Κωνσταντίνος Ασπιώτης.

Δύο µέρες µετά, την Τετάρτη 23 Νοεµβρίου στις 6 µ.µ., ξεκινάει τις συναντήσεις της η λέσχη ανάγνωσης του 104, όπου, µε «οδηγό» την Ελένη

Γεωργοπούλου, τα µέλη της λέσχης ταξιδεύουν στο λογοτεχνικό σύµπαν της Ευγενίας Φακίνου για να ανακαλύψουν όσα κρύβονται πίσω από τις λέξεις. 

Η παρακολούθηση είναι δωρεάν και οι συναντήσεις θα γίνονται ανά δεκαπενθήµερο. Οι ενδιαφερόµενοι µπορούν να επικοινωνήσουν µε το

ταµείο του θεάτρου για να δηλώσουν τη συµµετοχή τους (περιορισµένος  αριθµός θέσεων).

104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης

Θεµιστοκλέους 104 & Καλλιδροµίου

Τηλ. 210-38.26.185

http://104.kastaniotis.com

Κάνε κλικ για να δεις την παρουσίαση του βιβλίου της κυρίας Φακίνου στην "Κοινωνία Ωρα Μέγκα"

Πόσο μακριά θα πήγαινες για να γιατρέψεις κάποιον που αγαπάς; Ένα εκπληκτικό ταξίδι κουράγιου και ελπίδας.  (από τις εδόσεις Πατάκη)

Όταν ο γιος του, ο Ρόουαν, διαγνώστηκε µε αυτισµό, ο Ρούπερτ Άιζακσον, λάτρης των αλόγων όλη του τη ζωή, ένιωσε συντετριμμένος. Θα μπορούσε άραγε να καταφέρει να επικοινωνήσει µε τον γιο του κάποτε και, ακόμη περισσότερο, να μοιραστεί το θαύμα των αλόγων µαζί του; Και τότε κάτι εκπληκτικό συνέβη. Μια μέρα, κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου κοντά στο σπίτι τους, ο Ρόουαν το έσκασε μέσα από έναν φράκτη και έτρεξε κάτω από τις οπλές ενός αλόγου που ζούσε σε διπλανό αγρόκτημα, µιας ευερέθιστης φοράδας που την έλεγαν Μπέτσι. Αντί να τον ποδοπατήσει, η φοράδα έσκυψε το κεφάλι της και παρέμεινε τελείως ακίνητη – ένα λεπτό βαθιάς ομορφιάς και αποκάλυψης. Ο Ρούπερτ κατάλαβε πως ο απόμακρος, απρόσιτος γιος του είχε πραγματική επικοινωνία µε το άλογο. Άρχισε να παίρνει τον Ρόουαν μαζί του και να ιππεύουν την Μπέτσι. Σύντομα ο Ρόουαν άρχισε να μιλάει και να βελτιώνεται εντυπωσιακά. Τότε, ο Ρούπερτ είχε μια τρελή, απίστευτη ιδέα: Τι θα συνέβαινε εάν υπήρχε ένα μέρος στον κόσμο όπου άλογα και θεραπεία μπορούσαν να συναντηθούν; Τι θα συνέβαινε εάν ο αυτισμός του Ρόουαν μπορούσε να μετατραπεί σε πύλη για περιπέτεια; Την περιπέτεια μιας ολόκληρης ζωής; «Το παιδί και το άλογο» είναι η συγκινητική αληθινή ιστορία του εκπληκτικού ταξιδιού που έκαναν ο Ρούπερτ, η σύζυγός του Κριστίν και ο Ρόουαν μέσα στην αδάμαστη γη της εξωτερικής Μογγολίας. Ταξίδεψαν γύρω από τον μισό κόσμο για να διασχίσουν μαζί –ιππεύοντας άλογα– αυτή τη χώρα, ώστε να συναντήσουν εκεί τους παραδοσιακούς θεραπευτές, κληρονόμους αιώνων πειθαρχίας και έμπνευσης. Είναι ένα εκπληκτικό ταξίδι, ξέχειλο από προκλήσεις, αναπάντεχα όμορφα και ασυνήθιστα γεγονότα. Είναι μια αξέχαστη ιστορία που δείχνει πως ακόμη και στις σκοτεινότερες στιγμές µας μπορούμε ν’ ανακαλύψουμε τη χαρά, πως η θεραπεία μπορεί να επιτευχθεί µε τους πλέον αναπάντεχους τρόπους και πως το μαγικό και το γήινο μπορούν να συνυπάρξουν ώστε να μεταμορφώσουν τις ζωές µας.

Ο Ρούπερτ Άιζακσον γεννήθηκε στο Λονδίνο. Η µητέρα του κατάγεται από τη Νότιο Αφρική και ο πατέρας του από τη Ζιµπάµπουε. Το πρώτο του βιβλίο, «The Healing Land», συµπεριλήφθηκε στον κατάλογο των «New York Times» µε τα αξιόλογα βιβλία του 2004. Ζει στο Όστιν του Τέξας µε τη σύζυγό του Κριστίν και τον γιο τους Ρόουαν. «Το αγόρι και το άλογο» (The horse boy, 2009, νούµερο 1 µπεστ σέλερ των«Sunday Times» στην Αγγλία) µεταφράζεται σε 30 γλώσσες. 

Μια ιστορία αγάπης ενός άντρα προς το παιδί του και τη γυναίκα του, αλλά και προς έναν μυστικιστικό πολιτισμό. (Independent Weekly)

Θρίαμβος της ανθρώπινης ψυχής… Μόνο µία φορά στη ζωή σου ως κριτικός βιβλίου θα κλάψεις κυριολεκτικά από συγκίνηση επειδή ένα μµικρό αγόρι αρχίζει να ελέγχει τις κινήσεις του στην όχθη ενός ποταμού στη Μογγολία…  (The Daily Telegraph)

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά µε το βιβλίο βλ. www.horseboythebook.com . Και για το ομώνυμο ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία του Michel Orion Scott (πέρα από τη λαµπρή διεθνή του καριέρα, τιµήθηκε µε το Βραβείο κοινού στο 2ο Κινηµατογραφικό Φεστιβάλ Υγείας «Ιπποκράτης»,  Κως, 2010) βλ. www.horseboythemovie.com

(και στον Ιππικό όμιλο στο Γουδή υπάρχει τμήμα θεραπευτικής ιππασίας. 210-7488566. Το έχουμε παρουσιάσει σε ρεπορτάζ στην εκπομπή κατά καιρούς και πάντα οι γονείς και τα παιδιά που συμμετέχουν ήταν κατενθουσιασμένοι)
Καλή δύναμη!!!

Tweet

καλημέρα, ναι δεν είναι σωστό να γενικεύουμε. Δεν είναι όλοι όσοι ανήκουν στη γενιά του Πολυτεχνείου παρτάκηδες, αλήτες, πρεζάκια, καρεκλοκένταυροι, υπεύθυνοι για το χάος, την αισθητική της αρπαχτής, της ρεμούλας και της εμετικής συμπεριφοράς "ήμουν κι εγώ εκεί και άρα μου χρωστάτε όλοι κουφάλες μη σας…" 
Ναι προφανώς δεν ήταν όλοι έτσι. Ήταν όμως αρκετοί, και σίγουρα πάρα πολλοί απ' αυτούς που αποφάσισαν να διεκδικήσουν όσα η χούντα τους "στέρησε".
Και ακόμη πιο προφανώς κάποιοι απ'αυτούς τα κατάφεραν και τώρα πιο χούντα από τη χούντα που πολέμησαν κάνουν ό,τι μπορούν για να συνεχίσουν να μιλούν εκείνοι μόνο και κανείς άλλος να μη μπορεί να αρθρώσει κουβέντα, λέξη, κιχ! 
Όλους αυτούς τους κάποιους από εκείνη την καταραμένη γενιά τους φτύνω και κακώς που δεν το έχω κάνει κατάμουτρα.
Πιστέψτε με με κάποιους απ' αυτούς έχω βρεθεί τετ-α-τετ. Και πάντα το σκέφτομαι. Αλλά ποτέ δεν το έκανα.
Πάντα έλεγα, γαμώ την ανάγκη μου, αν είχα ένα μύριο ευρώ  στην μπάντα θα το έκανα. Κάτι που θα μάθουμε αν ισχύει μόνο μόλις αποκτήσω την καβάντζα του ενός εκατομμυρίου ευρώ!

Είναι πολύ ενοχλητικό αυτό που μας συμβαίνει. Φταίμε κι εμείς, όμως …μας το κάνουν. Μας κάνουν να είμαστε μονίμως οργισμένοι. Πιεσμένοι που δεν ξέρουμε πού και πώς να ξεσπάσουμε. Πολλές φορές την πληρώνουν οι αθώοι. Ε, για σκέψου! Δεν σου έχει τύχει?

>

Πόσο καιρό έχεις να βρεις στο γραμματοκιβώτιο σου γράμμα ή κάρτα ή τέλος πάντων κάτι που δεν είναι λογαριασμός, τραπεζική ενημέρωση και φυλλάδια από ντελιβεράδικα?
Πόσο?
Εγώ πολύ! Ευτυχώς τα Χριστούγεννα έχω το φίλο μου το Γιώργο που ζει στο εξωτερικό και παρά το γεγονός ότι ήταν από τους πρώτους hi-tech συμμαθητές του αρέσει πολύ να στέλνει ευχετήριες κάρτες που συνήθως σκαρώνει μόνος του.

Η μόνη διέξοδος είναι η λογική. Αλλά πώς να εξηγήσεις λογικά όλα τα παράλογα που συμβαίνουν και κοντεύουν να γίνουν καθεστώς;

Στην κατάσταση που είμαστε επικίνδυνοι δεν είναι οι γραφικοί τρίτεκνοι ή τα μπουμπούκια που άνθισαν ελέω της τηλεοπτικής μας δημοκρατίας. Επικίνδυνοι είναι οι "σοβαροί" οι ιδεολόγοι. Κι αν η υπουργός παιδείας δεν τολμά να πει ότι φοβήθηκε τα γιαούρτια και γι'αυτό δεν πήγε στο πολυτεχνείο (προσωπικά ποτέ δε θεώρησα ότι  οι πολιτικοί με τα στέφανα έδωσαν μεγαλύτερη αίγλη στις ιδέες που γεννήθηκαν εκείνη τη νύχτα του Νοέμβρη), δε σημαίνει ότι την πιστέψαμε κιόλας. 
Βεβαίως κι αυτό είναι ένα από τα …ζητήματα μας. Η σιωπή. Δεν απαντάμε. Ίσως κουραστήκαμε να φωνάζουμε και κανείς δεν ακούει. Ίσως. Αλλά η σιωπή δεν είναι πλέον … option. Και σίγουρα δε σημαίνει αποδοχή. 

(το παραπάνω τραγούδι -ύμνος είναι ό,τι πιο κοντίνο στο "μνι μας καίγεται" που μου ήρθε στο μυαλό)

Και μόνο το γεγονός ότι ενώ είμαστε εδώ που είμαστε ο κύριος Γεωργιάδης υποδυόμενος τον εθνικό μας γλωσσοσώστη … άλλαξε τις ταμπέλες το υπουργείου του βάζοντας άλλες με πολυτονικό σύστημα, δείχνει τόσο αναγλυφα ότι είμαστε (το άθελα μας είναι κάτι που χωρά πολύ κουβέντα) κομπάρσοι σ΄ αυτό που η γιαγιά μου ελεγε: Χέσε θέατρο και κατούρα Παράσταση
Καλή πατρίδα, καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!

Tweet

19η Νοεμβρίου
Παγκόσμια Ημέρα ενάντια στην Παιδική Κακοποίηση

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» αφιερώνει την εβδομάδα από 14 έως και 21 Νοεμβρίου σε δράσεις με στόχο την ενημέρωση και κινητοποίηση όλων μας ενάντια στην Παιδική Κακοποίηση.

Καθόλη τη διάρκεια της εβδομάδας το επίσημο site μας www.hamogelo.gr καθώς και τα social media (Facebook, Twitter) του Χαμόγελου θα παρουσιάζουν στατιστικά στοιχεία από την Ελλάδα και το εξωτερικό, μελέτες, άρθρα, videos, πραγματικά περιστατικά και μαρτυρίες σχετικά με την παιδική κακοποίηση.

 

Σήμερα που η χώρα μας διανύει μία από  τις πιο δύσκολες περιόδους των τελευταίων ετών, τα παιδιά μας, τα πιο ευαίσθητα, ελπιδοφόρα και πολύτιμα μέλη της κοινωνίας, μας χρειάζονται περισσότερο από ποτέ!

Θα θέλαμε να υπογραμμίσουμε ότι πίσω από κάθε αριθμό κρύβεται ένα παιδί που έχει βιώσει, στην πιο καθοριστική περίοδο της ζωής του, την πιο άγρια και βάναυση πλευρά της.

Ωστόσο, υπάρχει λύση για κάθε παιδί που έχει πέσει θύμα κακοποίησης κάθε μορφής.

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» μέσω
                 της Εθνικής Γραμμής SOS 1056

      http://www.hamogelo.gr/7-1/754/Ethnikh-thlefonikh-grammh-gia-ta-poidia-SOS-1056

  του Εθνικού Κέντρου για τα Εξαφανισμένα και θύματα Εκμετάλλευσης Παιδιά

      http://www.hamogelo.gr/7-1/769/Ethniko-kentro-gia-ta-exafanismena-koi-ypo-ekmetalleysh-poidia

  των 11 σπιτιών για τη φιλοξενία παιδιών θυμάτων

      http://www.hamogelo.gr/7-1/771/Ta-spitia-mas

  των Κέντρων Κοινωνικής & Ψυχολογικής Στήριξης

      http://www.hamogelo.gr/7-1/767/Koinonikh-koi-psyxologikh-sthrixh-poidion
 
          του Τμήματος Ενημέρωσης Μαθητών, Εκπαιδευτικών και Γονέων

      http://www.hamogelo.gr/7-1/770/Enhmerosh-poidion–goneon-koi-ekpoideytikon
 
και πληθώρας άλλων δράσεων, έχει καταφέρει να επιστρέψει το χαμόγελο σε εκατοντάδες παιδιά σε όλη την Ελλάδα.
  Αρκεί όμως αυτό? Δυστυχώς όχι!
  Σήμερα που οι επικρατούσες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες ευνοούν την αύξηση των κρουσμάτων κακοποίησης και δυστυχώς οι υφιστάμενες δομές πρόνοιας δεν επαρκούν, τα παιδιά μας έχουν περισσότερο ανάγκη από ποτέ.
 
Συνεχίζουμε λοιπόν το έργο μας δυναμικά, με ακόμα περισσότερη ένταση.
 

Σε αυτή την προσπάθεια σας χρειαζόμαστε δίπλα μας!

 
Ευχή μας είναι να ευαισθητοποιηθούμε και να κινητοποιηθούμε όλοι μαζί ώστε κανένα παιδί να μην υποστεί ξανά οποιασδήποτε μορφής κακοποίηση.

 

Άραγε τι αξίζει περισσότερο από το χαμόγελο ενός παιδιού;

(το κείμενο είναι από το δελτίο τύπου του Χαμόγελου και οι φωτοτογραφίες είναι από διεθνείς καμπάνιες ενάντια στην παιδική κακοποίηση – ευχαριστώ τον φίλο Πέτρο που μου τις "συστησε")

…έτσι, μια απλή καθημερινή, από νωρίς το βράδυ. Με μουσικές από τις αγαπημένες μου ταινίες, και τις δικές σου. Και τραγούδια που τα έχουμε συνδέσει με αξεπέραστες σκηνές σε μια σκοτεινή αίθουσα.
Διαλέγω μουσικές στο Black Duck

(κι ευχαριστώ τον Νικόλα Δρόσο για την αφίσα που μας έφτιαξε)

Tweet

Η αλήθεια είναι ότι μ’ άρεσε άπ’την πρώτη στιγμή που το είδα. Και όσο περναγε ο καιρός καταλάβαινα την αυθεντία του.
Παρά το γεγονός ότι καταλαβαίνω επίσης ότι είναι παράλογα ακριβό θα ήθελα ένα! Μετά από το βίντεο που θα δεις αποφάσισα ότι θα ήθελα δύο!

Μη μου πεις ότι δε θά ΄θελες κι εσύ να το κάνεις αυτό!

Tweet